Νεράιδες

Η πίστη σε μια φυλή πλασμάτων με ανθρώπινη μορφή, αλλά και υπερφυσικές δυνάμεις, τα οποία κατοικούν στα πιο βαθειά σημεία των δασών, είναι διαδεδομένη από πανάρχαια εποχή σε όλους τους λαούς της Ευρώπης και στην Ελλάδα ειδικότερα.     Τα ελληνικά λαογραφικά βιβλία είναι γεμάτα από τέτοιες παραδόσεις. Είναι εκπληκτικό ότι μπορούμε να ανακαλύψουμε μερικές από αυτές — ιδιαίτερα αξιόλογες και ενδιαφέρουσες — όχι μόνο σαν τμήμα μιας προφορικής παράδοσης με τη μορφή παραμυθιών, αλλά σαν ζωντανό κομμάτι της καθημερινής πραγματικότητας των κατοίκων ενός χωριού. Μπορούμε να μιλήσουμε με ηλικιωμένους αλλά και νεότερους κατοίκους που πιστεύουν στα «αερικά».

Οι νεράιδες έκαναν αισθητή την παρουσία τους σε ορισμένα μέρη και ορισμένες ώρες, με τραγούδια και γέλια. Υπήρχαν όμως περιπτώσεις που έκαναν κακό σε ανθρώπους που τύχαινε να κοιμηθούν μεσημέρι στα μέρη όπου σύχναζαν. Οι άνθρωποι αυτοί κιτρίνιζαν, αδυνάτιζαν και τους έλεγαν «συνεπαρμένους» ή «νεραϊδοπαρμένους». Απέφευγαν ακόμη να κοιμούνται μεσημέρι στους ρέφτες των καλυβιών, γιατί κι εκεί υπήρχε κίνδυνος να τους συμβεί κάτι τέτοιο.

Νηρηΐδα Νύμφη (Νεράιδα)

Λέγεται πως το μεσημέρι και τα μεσάνυχτα οι νεράιδες τραγουδούσαν με τις γλυκές φωνές τους και γελούσαν με τα γάργαρα γέλια τους. Ταξιδιώτες που περνούσαν από την πηγή της Λέγενης πάνω από τον ποταμό Ευρώτα τις άκουγαν να τραγουδούν συνέχεια. Το ίδιο γινόταν και στην πηγή της Χλέβενας, όπως και στη μικρή πηγή του Βερωτά, στη δροσερή χαράδρα κοντά στο Βουτούχο, που την έλεγαν «Βυθισμένο», στη μικρή χαράδρα στους πρόποδες του Κακοπέτρη που πέρναγε στην Κάμπενα και είχε μια μικρή εποχιακή πηγή και στη μικρή πηγή της Πλατάνας, πιο κάτω από το Φονικόρεμα. Εκεί λέγεται πως έστειλαν τις πλύστρες τους και αφού έπλεναν τα ρούχα τους, τα άπλωναν στη μεγάλη κατηφορική πέτρα που ήταν γύρω από την πηγή.

Τραγούδια από νεράιδες λέγεται πως ακούγονταν και στη δυτική πλαγιά του υψώματος της Παναγίας (στης Παναγιάς την πλεύρη), σε ένα μέρος που το έλεγαν «Νεροσουρμή», παρόλο που εκεί δεν υπήρχε πηγή παρά μόνο μία τρύπα από την οποία έβγαινε νερό το χειμώνα. Νεραϊδοτράγουδα ακούγονταν και στο Κουφόγκρεμο, χαμηλότερα από την πηγή του Σταυρού και κάτω από το βράχο με τη δίπορτη σπηλιά. Τέλος, στο βουνό απέναντι από τη Μπαρμπάραινα και λίγο δυτικότερα από την τοποθεσία Άγιος Δημήτριος υπάρχει μία μικρή πηγή με πολύ κρύο και καλό νερό, η «Νεραϊδόβρυση». Λέγεται ότι εκεί μαζεύονταν νεράιδες από το Κουτούνι, το Καλάμι, τη Λυκοτρυπιά και τα Σκοπούλια και χόρευαν και τραγουδούσαν.

Αυτές οι νεράιδες που εμφανίζονταν πάντα σε πηγές ήταν οπωσδήποτε συνέχεια της παράδοσης των νυμφών των γλυκών νερών, που ο Όμηρος τις ονομάζει Ναϊάδες, ήταν θυγατέρες του Δία και φρόντιζαν να ρέει άφθονο το νερό των πηγών.

Πηγή: Περιοδικό "Το Τρίτο Μάτι", τεύχος 76, Μάρτιος 1999, Άρθρο Θ. Μαστακούρη

Μετάφραση σε...

Καιρός

Φιλικοί Σύνδεσμοι